wtorek, 21 sierpnia 2007

mikrofony kontra kaniony #04 Chamy w filharmonii


00. Mikrofony Kaniony, Ranne radio
[Mikrofony kaniony, demo, 1987]











01. The Beatles
, A Day In The Life
[Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band,
Parlophone, 1967]











02. Poison Girls, Statement

[Chappaquiddick Bridge, Crass Records, 1980]










03. PJ Harvey, Man-Size Sextet
[
Rid of Me, Island, 1993]










04. Dälek, Starved For The Truth
[Abandoned Language, Ipecac, 2007]
05. Dälek, Lynch
[Abandoned Language, Ipecac, 2007]











06. Motor Totemist Guild, Cuneiform
[Contact With Veils,
Rotary Totem, 1986]










07. Glenn Branca, Dissonance
[Lesson No.1,
99 Records, 1980]











08. Fred Frith, Ikue Mori, Zeena Parkins & Ensemble Modern, Traffic Continues: Traffic III/Traffic I
[
Traffic Continues, Winter&Winter, 2000]










09. Dr. Nerve, Our Soldiers Are Soft As Babies, And They Squander Their Stipends A-Whoring
[Beta 14 OK
, Cuneiform, 1991]










10. Kury, Przeklęte majteczki
[Kablox - Niesłyna Histaria, Music Corner, 1994
]

11. Kury, Smażalnia w Jelitkowie
[Kablox - Niesłyna Histaria, Music Corner, 1994
]











12. The Flying Luttenbachers, Rise of the Iridescent Behemoth
[Systems Emerge from Complete Disorder
, ugEXPLODE, 2003]










13. Orthrelm, OV
[Ov, Ipecac, 2005]

nasza playlista na last.fm

poniedziałek, 6 sierpnia 2007

mikrofony kontra kaniony #03 Grabieżcy kultury - złym monopolom na zgon

00. Mikrofony Kaniony, Ranne radio
[Mikrofony kaniony, demo, 1987]











01. Ruins
, Classical Music Medley
[Mandala 2000: Live at the Kichijoji Mandala II,
Tzadik, 2001]












02. Screamin' Jay Hawkins, I put a spell on you
[
I put a spell on you, Collectables, 1994]
To się zdarza w najlepszym wypadku raz na dekadę. Ten utwór - pomimo że jest tylko piosenką - jest genialny. Nie ma w nim żadnych wizjonerskich struktur, połamańców, z prawdziwego zdarzenia konceptu muzycznego - jest tylko osobowość która ciągnie wszystko. Szaleńczy mesedż emocjonalny chwyta za serce pomimo całego jajcarstwa. Ciężko coś napisać o tej piosence, bo to co w niej najcenniejsze wibruje gdzieś pod skórą, i może kiedyś archeolodzy odkopią winyle Hawkinsa i będą umieli z miejsca to "coś" nazwać.









03. Nina Simone, I put a spell on you
[
Bittersweet: the very best of Nina Simone, Verve, 1994]
Polecam zarknąć tu, na nieco starsze wykonanie tego utworu - młodsze od oryginału o dekadę. Na bazie tego nagrania mógłbym polenizować co do kierunku w jakim poszły wszystkie kolejne interpretacje przeboju Hawkinsa (jest ich co najmniej 38). Puszczam Ninę Simone, gdyż to wykonanie wydaje mi się kluczowe dla późniejszych popwych coverów (jak np. Joe Cockera). Ten kawałek wypaczono, sprofanowano w nim to co niepowtarzalne na rzecz ckliwej balladki upychającej na siłę ironiczny tekst w ciasnej formule love songu. A ona wychodzi bokami! Nie wiedzą o tym ci którzy kojarzą I put a spell on you z tą właśnie panią, ale my wiemy gdyż obłąkańczy wzrok Hawkinsa i kopcąca papierosa czaszka jego laski o imieniu Henry znaczą dla nas więcej niż jeszcze jedno złamane serce, w jeszcze jednej miłosnej piosence. Podobnie nie na miejscu wydaje się być ostentacyjna wirtuozeria obecnych i byłych wykonawców (polecam przejrzeć you tube'a) wliczając w to samą Ninę, nawet jeśli nagranie video z 1968 ma w sobie pewien czar (wydobyty jednak na drodze redukcji i reinterpretacji tego co zostało).
Po latach zespół Sonique stworzy wersję taneczną I put a spell on you samplując głos Niny wypaczając pierwowzór raz jeszcze choć pozostając w tej samej melancholijnej aurze jaką wokół siebie wytwarzała Nina. Nie biję tutaj do samej idei zmieniania kontekstu utworu, a jedynie poddaję w wątpliwość "rozwój" tego kawałka na przestrzeni ostatnich pięćdziesięciu lat - ukradziony, obdarty ze skóry, spreparowany, wreszcie wszyty w nowy organizm posiłkując się strzępami pra-organów lecz już z nowym bijącym rytmie housu sercem. Ludzie najwidoczniej usłyszą i tak to co chcą usłyszeć.












04. Diamanda Galas, I put a spell on you
[the Singer, Mute U.S., 1992]
Diamanda postanowiła natomiast powrócić do korzeni - akcentując raczej ten dziki, voodoo duch piosenki Screamin' Jay'a. To z jednej strony. Z drugiej strony potraktowała to zbyt serio, z właściwą sobie manierą, bez której niewiele w tej interpretacji pozostaje. Pozostaje usadzić ją na ławce rezerwowych wraz z Merylin Mensonem i innymi demonicznymi nawiedzeńcami i innymi dzielnie usiłującymi nadążyć za ekspresją Hawkinsa co również jest karkołomnym zadaniem.










05. Faun Fables, House Carpenter
[Transit Rider, Drag City, 2006]










06. The Ex, House Carpenter
[Mudbird Shivers,
EX, 1996]










07. Clarence Ashley, House Carpenter
[V.A., Anthology of American Folk Music, Vol. 1,
Smithsonian Folkways, 1952 (1930)]












08. Sun City Girls, The Shining Path
[
Torch of the Mystics, Majorca, 1990]









09. Chumbawamba, Big Mouth Strikes again
[Jesus H
Christ, Everyone's Stealing From Someone, 1992]
Ostentacyjna grabież dokonana na utworach: Anybody remember laugher? Roberta Planta, Big Mouth strikes Again the Smiths, To is a preposition - come is a verb Lenny'ego Bruce'a, oraz It's a sin Pet Shop Boys. W piosenkarstwie Chumbawamby kradzież może przyjmować różnorakie formy, od wykradzionego riffu, umieszczonego w zgoła innym - niżby sobie tego życzył pra-autor - kontekście, przez zacytowanie lini melodycznej lub tekstu czyjejś piosenki (jak np. Wating Room Fugazi), wreszcie przez wykonaniu piosenki w całości przez zespół lub sampler - z niewielkimi modyfikacjami lub dodatkami. Album Jesus H Christ nigdy się w overgroundzie nie ukazał, i to nie dlatego że nie chciał. Chumbawamba w owym czasie dawno już zawiesiła wiarę w podziemie. Ten album wyszedł w formie DIYowej płyty winylowej gdyż "oficjalnego" wydawnictwa wyraźnie nie życzyli sobie w przeważającej większości splagiatowani tutaj twórcy. Grupa zgodnie z mottem z okładki: Everybody stills form somebody naprężyła granicę cierpliwości praw autorskich do "głupiego uśmiechu". Uśmiech ten jest im właśnie wymierzony - cała płyta bowiem kręci się wokół tematyki własności intelektualnej, autorkich praw majątkowych otd...Dla pop-erudytów słuchanie tej płyty (jak i / a zwłaszcza innych wydawnictw Chumby) może być zajmującą łamigłówką, pozostałym pozostaje usiłować odnaleźć w ich (?) twórczości coś dla siebie, są oni przeto bardziej niż wartościowymą grupą muzyczną - kolektywem ds. podejmowania kontrowersyjnych tematów i odważnych jak na showbuisness kroków (coś jak John Cage i jego muzyczne manifesty, prowokacje koncentrujące się jednak na warstwie muzycznej, podczas gdy Chumba bierze na warsztat chore zasady showbuisnessu). Czapki z głów i zatkać uszy!











10. Captain Beefheart and the Magic Band, Steal Softly Thru Snow
[Trout Mask Replica, Straight
, 1969]












11. Eugene Chadbourne & Jimmy Carl Black, Steal Softly Through Sunshine
[Pachuco Cadaver,
Fine Ant, 1995]








12. Naked City (John Zorn), You will be shot
[Naked
City, Elektra/Nonesuch, 1989]
Nakied City - zwłaszcza we wczesnym okresie, z autorskiej jeszcze płyty Johna Zorna - było żywym samplerem, odtwarzającym w dowolnym porządku logicznym dowolne konwencje muzyczne. Nawet jeśli trudno wskazać pojedyńczych "prawowitych właścicieli" konkretnych gatunków muzycznych, utwory takie jak You will be shot, czy ekstremalny w żonglerce Speed Freaks to radosna grabież dokonana na muzyce rozrywkowej zeszłego wieku. Imponującą zaś pozostaje erudycja i wirtuozeria wykonawców w tym jednym wielkim muzycznym żarcie.










13. Weasel Walter, Live & Let Die
[karaoke show, CD-R, 2003]
14. Weasel Walter, Live & Let Die
[karaoke show, CD-R, 2003]
15. Weasel Walter, Live & Let Die
[karaoke show, CD-R, 2003]













16. Skeleton Crew, the Washington Post
[
Learn to Talk, Rift, 1984]
Przykład dekonstrukcji muzycznej dokonanej tym razem nie w duchu sadyzmu (względem utworu, jak powyżej) a samej dekonstrukcji, coś jak rozcinanie żaby aby nauczyć się co kryje w sobie jej obślizłe zielone ciałko. Operacja odbyła się na jednym z klasycznych marszy autorstwa "króla marszów" Johna Philipa Sousy. Na stole operacyjnym znalazł się magnetofon szpulowy z odpowiednio manipulowaną taśmą oraz zredukowana do minimum perkusja.











17. Fleetwood Mac, The Green Manalishi
[Live at the Boston Tea Party, Pt. 1: February 1970
, Original Masters, 1970]











18. Corrosion of Conformity, Green Manalishi
[Eye For An Eye,
No Core, 1983]












19. Melvins, The Green Manalishi (With the Two Pronged Crown)
[The Maggot,
Ipecac, 1999]












20. Jazkamer, Friends Of Satan
[Metal Music Machine
, Smalltown Supernoise, 2006]































21. Bob Ostertag, Tongue Tied
[Say No More, RecRec, 1993]
[Say No More in Person, Transit, 1994]
[Verbatim, Rastascan, 1996] [Verbatim Flesh & Blood, Rastascan, 2000]
W rzeczywistości poleciał jeden kawałek, ale zostawiam okładki i tytuły wszystkich
kolejno płyt z serii Say No More jako że to kolejny przykład w którym liczy się całościowy koncept, choć w tym wypadku wcale nie bardziej od muzyki. Pokrótce: wpierw były niezależne improwizacje Philla Mintona (głos), Marka Dressera (kontrabas) oraz perkusistów Joey'a Barona i Gerrego Mamingway'a. Wykonane zostały bez żadnych wskazówek ze strony Ostertaga. Po zakończeniu nagrań taśmy lądowały w nerwowo przebierających palcami, zniecierpliwionych dłoniach Ostertaga, któremu pozwolono zniweczyć całą pracę improwizatorską muzyków, pochlastać ją wedle własnego widzimisię (to się chyba teraz nazywa "komponowaniem") i wydać. Tak powstała pierwsza płyta z cyklu i ten właśnie utwór - Tongue Tied. A żeby pra-twórcom - w tym wypadku improwizatorom - było jeszcze trudniej zaakceptować tę "profanację", to właśnie oni musieli się później nauczyć - z pełnym szacunkiem dla szczegółu ale i wyczuciem improwizacji (gdzie powinna się znaleźć a gdzie nie) - cudacznych kompozycji inicjatora całego projektu. Oba utwory z pierwszej płyty wykonano na żywo, zarejestrowano i wydano. To właśnie nagranie posłużyło za kanwę kolejnej , już trzeciej po koncertowym wykonaniu Say No More i Tongue Tied płyty pod tytułem Verbatim. Blisko godzinna kompozycja jest znacznie bardziej przestrzenna, trudno aby nie uruchamiała się przy niej wyobraźnia (to tak a propos ostatniej audycji). Logicznym następstwem tego wydawnictwa jest występ - znów tej samej - grupy Say No More na żywo, rejestracja materiału i publikacja. Gdyby Ostertag przymierał z głodu, właściwie mógłby spokojnie ciągnąć ten projekt (kolejne osiem lat!) wydając na przemian swoje samplerskie kompozycje i koncerty zespołu, dopóki ktoś rzeczywiście nie powiedziałby sakramentalnego "No More", poprzestał jednak na czterech płytach i udowodnił tym samym wystarczająco wymownie, że ideał przy tworzeniu dzieła to mit, gdyż wszystko można nieskończenie przetwarzać, a monopol autorski to barykada dla kultury. Jak zwykle przełomowy głoś w kwestii praw autorskich i pochodnych temu tematów zabrały sample - i nie powinno to nikogo dziwić.

nasza playlista na last.fm

wtorek, 24 lipca 2007

Fred Frith "Stone, Brick, Glass, Wood, Wire"

Materiał do audycji z 24 VII 2007: Czy muzyce i treści konieczne spoiwo?...

















Screen
Soliści - saksofon tenorowy, harfa. Struktura oparta na bardzo krótkich powtórzeniach, wszystkie w pianissimo. Każdy za wyjątkiem solistów powinien dbać o tłumienie swoich dźwięków. Graj jedną frazę w którymkolwiek punkcie przestrzeni dziesięciouderzeniowej formy, następnie powtórz dokładnie (i w tym samym miejscu) za każdym razem. Podstawowa struktura trwa 10 sekund (równowartość dwóch wolnych taktów 5/4). To się powtarza bez końca, jak mantra. Soliści interpretują białą farbę, zaczynając na sygnał. Czas trwania: 5:00, ale może być znacznie dłużej.

















Skylight IV
Trzy duety i solo, skumulowane i zawrotne. A - perkusja/harpa B - saksofon barytonowy/pianino C - automaty perkusyjne/klarnet basowy D - trąbka. Czarne pionowe linie = cisza. Czas od lewej do prawej. Pierwszy duet gra linię pierwszą. Po 30 sekundach, drugi duet rozpoczyna drugą linię. Pierwszy duet powraca na białej lini kropkowanej, powtarzając pierwszą linię możliwie najdokładniej. Proces trwa w ten sam sposób. Uwaga: czarne "bloki" wewnątrz granej ramki również reprezentują ciszę. Czas trwania 4:00. Dyrygowane.

















Green Water
Na szybie solo gitary akustycznej. Akompaniament stanowi cała reszta wykonawców, i musi pilnować przestrzegania następujących wskazówek: tylko pojedyńcze, krótkie nuty; każda nuta musi być na innym poziomie dynamiki od nuty jej poprzedzającej. Starać się nie grać równocześnie z kimś innym. Różne wysokosci, barwy dźwięku, uderzenia.

















Firewood
Wybierz krótki dźwięk lub frazę którą będziesz w stanie grać przez siedem minut. Początek w fortissimo, po czym powtórz frazę dokładnie podczas spowalniania, a nawet decrescendo w trakcie trwania całego utworu. Repetycje winny być dokładne aby pasowały dokładnie do utworu. Wyznacznik czasu znaczy pasaż każdej minuty.

















Dry Stone II
Instrumentarium dowolne. Czas biegnie od lewej do prawej, i od dołu do góry. Trzy sekcje, po trzy linie w każdej. Każdy z kamieni to solo, każde ono zaczyna się głośno i jest mocno zaakcentoowane. Solistów sygnalizuje dyrygent. Kiedy rozpoczyna się nowy kamień/solo, poprzedni solista powtarza swą ostatnią (krótką) frazę w kółko, nawet do końca sekcji lub do czasu zasygnalizowania nowego sola. Powtarzana fraza powinna robić się coraz cichsza. Po gruntownym wyuczeniu się formy, soliści mogą również rozpocząć pracę nad interpretacją kamieni w sposób na tyle spójny, na ile to będzie możliwe. Czas trwania: 6.00

















Goongerah
Solo klarnetu, z akordeonem i saksofonem tenorowym, nagraniem "ptasiego fletu" z Australii, pianinem. Rozciągnięte wprowadzenie solowe. Wykonawcy mogą wybrać którąkolwiek nutę/y, jednakże po jednokrotnym wyborze pozostają konsekwentni już przez cały czas. Pianiono gra ten sam akord w każdej pionowej linii. Wejścia toczą się w następujący sposób: 0 - ptaki, 0.16 - akordeon, 0.29 - tenor, 0.44 - flet, 1.00 - partia pianina powtórzana raz z wszystkimi wykonawcami. Klarnetowe sola do samego końca. Prędkość: 3.16. Dyrygowane.

















Lisboa III
Wolna interpretacja. Wyłącznie dla dwóch instrumentalistów.

Czy muzyka coś znaczy?

Materiał do audycji z 24 VII 2007: Czy muzyce i treści konieczne spoiwo?...


[…] Czy muzyka coś znaczy (w sensie zawartości znaczeniowej, czy nie? Czy coś wypowiada, przekazuje? Jeśli coś znaczy, wypowiada i przekazuje to co? Jakie mechanizmy o tym decydują? Jeśli nie to dlaczego? Czy sensów, znaczeń i treści szukać w samych strukturach dźwiękowych, czy poza nimi? Czy muzyka jest językiem? […]

[…Tradycja przypisywania …] muzyce własności ekspresywnych, zdolności poruszania uczuć i wyobrażeń, a także |wyraźnych powiązań ze światem zewnętrznym (mimesis), sięga początków dziejów naszej europejskiej kultury muzycznej. Ale jednocześnie historia estetyki muzycznej potwierdza obecność ideału czysto muzycznego piękna, upatrywanego w formalnym wymiarze muzyki. […]

[…] Przyjmuje się, że: muzyka jest sztuką nieprzedstawiającą, o najwyższym poziomie abstrakcji, formalistyczną, asemantyczną; nie odnosi się, nie pozostaje w żadnym związku z rzeczywistością pozamuzyczną (niemuzycznymi stanami rzeczy lub przedmiotami); jest strukturą muzyczną, czystą formą skonstruowaną według zasad ściśle dźwiękowej logiki, gry, strategii, gramatyki dźwiękowej, jest swego rodzaju językiem; muzyka komunikuje (przedstawia, reprezentuje, oznacza, wyraża) samą siebie, posiada treść (znaczenie) wewnątrzmuzyczną, swoiście muzyczną, niewerbalną.[…]

[…Według przeciwnego poglądu…] struktura muzyczna ma własności reprezentowania, odbijania czy desygnowania rzeczywistości względem niej zewnętrznej. Struktura muzyczna komunikuje, przedstawia, odzwierciedla, znaczy, denotuje, symbolizuje, wyraża, naśladuje rzeczywistość niemuzyczną, niemuzyczne stany rzeczy lub przedmioty; muzyka jest sztuką przedstawiającą, semantyczną, posiada treść pozamuzyczną (zewnątrz muzyczną) znaczenie odsyłające; jest językiem, […] może być językiem mitu, językiem uczuć, językiem metafizyki, […] ogniwem w procesie komunikacji. […]

[…] Muzyka jest dziełem autonomicznym, ale i intencjonalnym przekazem (kompozytorskim przesłaniem), że podlega zarazem procesom przeobrażania się w indywidualnej percepcji i w procesach recepcji, wrastania w kulturę. Muzyczne treści i znaczenia konstytuują się w rezultacie tych procesów. Zarazem procesy te (obrastania w treści i znaczenia) nie są skończone; dzieło, w tym sensie, pozostaje otwarte. […]

[…] Ważne jest […] zauważenie roli podmiotu odbiorcy w kreowaniu sensu, znaczeń, treści dzieła muzycznego, co podkreślają różni autorzy. Mówi się o konieczności wypełniania „miejsc niedookreślonych” dzieła w przeżyciu estetycznym […], uruchamianiu własnej siły imaginatywnej […], postawy twórczej […]; o takim odbiorze muzyki, który jest ożywieniem" struktury dźwiękowej, dynamizacją jej istnienia, „odczytaniem” kierowanego do odbiorcy przesłania. Trzeba jednak mocno podkreślić, że odbiór taki jest możliwy pod warunkiem wykształconej kultury muzycznej odbiorcy. […]

[…] C. Levi-Strauss, który bada strukturę języka muzycznego w różnych aspektach, […] poddał krytycznej ocenie możliwości komunikacyjne takich nurtów, jak: muzyka serialna, konkretna, elektroniczna. W jego ujęciu język muzyczny tym różni się np. od języka poezji, że muzyka posiada własny nośnik, który nie znajduje żadnego pozamuzycznego zastosowania. Chodzi o system skal, interwałów, hierarchiczne relacje pomiędzy dźwiękami danej skali stanowiące wstępny poziom artykulacji. Dopiero na tym poziomie działa kompozytor, kreując muzyczne znaczenia i ich emocjonalny sens. W muzyce elektronicznej, konkretnej, operującej jakościami sonorystycznymi, szumowo-szmerowymi, bruitystycznymi brak pierwszego poziomu artykulacji (skal, systemów, hierarchicznych relacji między dźwiękami), brak ustanowionej z góry składni muzycznej, co uniemożliwia kompozytorowi działanie na drugim poziomie artykulacji (treści i emocjonalnego sensu). Dlatego muzyka ta nie odpowiada zasadom użycia jakiegokolwiek języka w celach komunikacyjnych, zatem nie może być nośnikiem znaczeń. Muzyka konkretna może stwarzać iluzję, iż cokolwiek wyraża, w istocie jednak grzęźnie ona w bezznaczeniowości. […]

Barbara Smoleńska-Zielińska

===============================================================

[...Podział muzyki od:...] muzyki instrumentalnej aż po muzykę filmową, programową i wokalnoinstrumentalną, wynika z różnego zaangażowania muzyki w sferę pozamuzyczną (muzyka absolutna jest tylko i wyłącznie muzyką instrumentalną; natomiast już np. muzyka filmowa, stanowi twór niesamodzielny, współistniejący z obrazem filmowym, tekstem mówionym lub/i śpiewanym oraz efektami dźwiękowymi). [...Podział ten jest niedoskonały, gdyż na przykład...] muzyka wokalno-instrumentalna może być jednocześnie muzyką kameralną, pozbawiona słów muzyka wokalna jest w pewnym sensie muzyką instrumentalną, a autonomiczna miniatura fortepianowa może stanowić fragment muzyki filmowej) [...]

[...] Wymienione rodzaje muzyki charakteryzuje [...] większa lub mniejsza złożoność procesu semantyzacji [...odbywającego się...] na zasadzie:

1) onomatopei (dawne teorie ‘imitatione della natura’),

2) odwołania do funkcjonujących w tradycji konwencji stylistycznych, toposów, symboli, sygnałów itp.

3) na zasadzie paraleli: profile dynamiki muzycznych przebiegów formalnych bądź też szeroko pojętej formy muzycznej a [czy też kontra] profile dynamiczne wszelkich zjawisk pozamuzycznych

Przy czym, do wymienionych trzech zasad semantyzacji dochodzą jeszcze: związki słowno-muzyczne, związki filmowo muzyczne (czy ogólnie - multimedialne), emotywne zjawiska znakopodobne itp. [...To...], o czym tu mówimy mieści się, [...] w tzw. przekazie symultanicznym (tym pozasemantycznym, i tym semantycznym): forma mówi o znaczeniach formalnych, znaki – o znaczeniach pozamuzycznych, a ekspresja – o charakterze muzyki i konotowanych nastrojach. […]

Maciej Żołnowski

===============================================================

[…Utwory muzyczne to…] struktury niesemiotyczne, które niczego nie oznaczają, istnieją zaś raczej na tym samym, zero semantycznym poziomie […] co krople deszczu i księżyc. […]

Tibor Kneif

===============================================================


[…]Rzecz w tym, że utwór sam jest rzeczywistością […] Nie odbija ani nie transponuje rzeczywistości, lecz konstytuuje własną, osobną, autonomiczną. Istnieje on w gruncie rzeczy […] podobnie niezależnie jak na przykład jakiś krajobraz. […]

Tadeusz Andrzej Zieliński

===============================================================

[…Utwór muzyczny nie jest…] żadnym zaszyfrowanym w dźwiękach komunikatem od kompozytora alias nadawcy […] . Rozbrzmiewający twór dźwiękowy sam jest treścią […] (komunikatem), a nie znakiem czegoś, czego należałoby doszukiwać się w pozamuzycznych intencjach, uczuciach albo myślach nadawcy. Estetyka […] nie może być hermeneutyką, lecz jedynie estetyką formy. […]

Peter Faltin

===============================================================

[…] Muzyka jest grą dźwięków, ich następstw, akordów, barw dźwięku; jest przeto materią, która w największej mierze unika celów pozaestetycznych […] sztuka ta reprezentuje własne, specyficznie muzyczne wartości konstrukcyjne. […]

Nicolai Hartmann

===============================================================

[…] Pewne proste struktury muzyczne poddaję przekształceniom, pozwalającym słuchaczowi domyśleć się warstwy biegnącej równolegle do tego, co słychać, a z której to, co słychać, zostało wygenerowane […]. Dlaczego odwołuję się do tradycji […]? To obiegowy język muzyczny, znany słuchaczowi. Jeżeli naruszam ten język, deformuję jego gramatykę i składnię, to prowokuję słuchacza do domysłów. […]

Paweł Szymański

===============================================================


[…] Czuję się niezdolny do mówienia o emocjach czy w ogóle o wszystkim, co pozamuzyczne. Przychylam się do poglądu tych, którzy myślą, że muzyka nie przekazuje nigdy uczuć, które można wyrazić w inny sposób, np. słowami albo w obrazach. […]

Witold Lutosławski

poniedziałek, 23 lipca 2007

Onophon


Materiał do audycji z 24 VII 2007: Czy muzyce i treści konieczne spoiwo?...


ONOPHON

e i n s a t z d i c h t u n g

Autovignette